Ufukta gün batınca
Bunalırım kederle
Gece gelip çatınca
Bakışlarım puslanır
Gönül dağım sislenir
Gözpınarım ıslanır
Sevgi kuşu ötünce
Sevgi yaman bir gerçek
Yar uzakta bir çiçek
Sevgim sürüp gidecek
Ta dirliğim bitince
Bir güzeli özleyiş
İşte en güzel deyiş
Ömür tüket, gönül deş
Sevgi seni tutunca
Yari her bir anışım
Bir ölümdür tanışım
Belki diner yanışım
Son uykuya yatınca.
Hüseyin Nihal Atsız
not: Benim için Türk edebiyatının en sürprizlerle dolu ismi olan Atsız sanki burada Exuepery-Küçük Prens'e bile gönderme yapmış.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder